Weerstand bieden aan Satan!

De Bijbel leert ons dat Satan sluw is en macht heeft. In 1 Petrus 5:8 staat: "Uw tegenpartij, de duivel gaat rond als een brullende leeuw, zoekende wie hij zal verslinden." (1 Petrus 5:8)

Dat is een beangstigende gedachte.

Toch is satan overwonnen.

Hij is machtig, maar niet almachtig.

Toen Jezus verzocht werd in de woestijn zei Hij: "Ga weg, satan!" (Matthéüs 4:10b). Onmiddellijk liet de duivel Hem met rust en engelen kwamen om Hem te dienen. In Jacobus 4:7 staat: "Onderwerpt u dus aan God, maar biedt weerstand aan de duivel, en hij zal van u vlieden." In 1 Petrus 5:9, het vers dat volgt op satan als de 'brullende leeuw', staat: "Wederstaat hem, vast in het geloof." (1 Petrus 5:9a)

Het is dus heel goed mogelijk om weerstand te bieden aan satan.

Hoe?

Door terug te ‘vechten’?

Nee, door bescherming te zoeken bij Jezus.

Door te vertrouwen op Hem.

Door onze hand te leggen op Zijn overwinning op Golgotha.

Dat is onze hoop!

Onze enige hoop!

God dienen

Een van de mooiste verzen in de Bijbel over het dienen van God vinden wij in Jozua hoofdstuk 22:5. Daar kunnen wij lezen dat Jozua zei: "Volbrengt zeer nauwgezet het gebod en de wet, welke Mozes, de knecht des Heren, u geboden heeft: dat gij de Here, uw God, zoudt liefhebben, in al zijn wegen wandelen, zijn geboden onderhouden, Hem aanhangen, en Hem dienen met geheel uw hart en met geheel uw ziel."

In dat ene vers worden vijf dingen genoemd waarop wij moeten letten in het dienen van de

Heer:

1. Hem liefhebben

2. In Zijn wegen wandelen

3. Zijn geboden onderhouden

4. Hem aanhangen

5. Hem dienen met ons hele hart en onze hele ziel

De meest succesrijke christen is niet noodzakelijkerwijs diegene die het meest voor de Heer doet, maar diegene die God het minst hindert om Zijn werk in en door hem heen te doen.

Als het donker wordt!

Weet u wat ik doe als ik het niet meer zie zitten? Als ik geen uitweg meer zie? Als alles om mij heen donker is? Als ik eraan twijfel of God er is en mijn gebeden hoort?

Dan zing ik een lied!

Nee, niet omdat ik dat wil, maar omdat ik uit ervaring weet dat er dan iets met mij gebeurt.

Ik zing 'Loof de Here mijn ziel'.

Soms hoef ik maar vijf minuten te zingen. Soms ook vijf uur, maar er gebeurt altijd iets. Het is alsof mijn ziel dan een weg vindt tot God die mijn verstand niet begrijpen kan en mijn gevoel op een wonderlijke manier aanraakt. Meestal verandert er niets aan mijn omstandigheden. Wat wel verandert is hoe ik mijn omstandigheden zie en ervaar. Als ik zing om God te eren, ook al heb ik er helemaal geen zin in, is het alsof God mij boven mijn omstandigheden laat uitstijgen, om mijn problemen vanuit Zijn perspectief te bekijken. Dan worden mijn problemen meestal heel klein. Soms ook helpt de Heer mij om oplossingen te zien. Probeer het maar. God loven verandert het leven.

P.S. Voor het geval dat jij het lied 'Looft de Here' niet kent vind je hieronder een link naar dat lied. Voor de goede orde er is niets magisch aan dit lied. Waar het om gaat is God te eren. Het doet er niet toe wat voor lied je daarvoor kiest.

Loof de Here mijn ziel!

Leer van de conifeer!

Vanuit mijn bureau op de tweede verdieping kijk ik uit op de tuin van de buren. Die tuin wordt afgeschermd door een lange rij dicht op elkaar geplante coniferen. Krachtige, gezonde, donkergroene struiken van zo'n twee meter hoog. Allemaal gelijk, behalve de laatste vijf. Die zijn half zo groot en zien er armetierig uit. De struiken hebben veel minder takken, zijn haast doorzichtig en hier en daar verandert het donkergroen in bruin.

Hoe komt dit?

De laatste vijf coniferen staan in de schaduw van een grote dennenboom. Deze boom is in de zomer en de winter groen en houdt al het zonnenlicht tegen. De coniferen die er onder staan worden beroofd van het licht.

Precies zo is het in het christenleven. Als wij in Zijn Licht leven, zijn wij gezond, kunnen ons verder ontwikkelen en dragen vrucht. Als het Licht echter niet tot ons kan doordringen omdat er iets tussen God en ons instaat dan worden wij kleine armetierige christenen, die verwelken in plaats van groeien en die nauwelijks kunnen overleven in plaats van vrucht dragen.

Eigenlijk is het christenleven heel eenvoudig: iedere dag opnieuw heel bewust ervoor kiezen in Zijn Licht te leven. Iedere morgen tegen God zeggen: Heer, ik weet niet wat deze dag brengt, maar een ding verlang ik en dat is te leven in Uw Licht. Als we dat iedere morgen doen, zal ons leven niet ineens dramatisch veranderen, maar op den duur wordt het verschil zo groot als dag en nacht. We worden dan geleidelijk aan gezonde, krachtige, vruchtdragende christenen, in plaats van kleine verwelkende, kinderen van God die angst hebben geestelijk te overleven.

Besnijdenis

In Duitsland is heibel ontstaan over het besnijden van jongetjes. Dat zou een ingreep zijn in het privé leven van kinderen, die nog geen mening hebben en zich niet kunnen verzetten.

Lijkt oppervlakkig gezien wel iets voor te zeggen. Maar, als je even doordenkt kom je tot de conclusie dat ouders heel veel voor kinderen besluiten zonder dat kinderen daarin een stem hebben. Denk eens aan godsdienst of geen godsdienst, opvoeding, opleiding, culturele ontwikkeling, sport, medische verzorging, sociaal leven. Dat wordt in de beginjaren allemaal bepaald door de ouders. Het gaat daarbij om zaken die het leven van een kind veel en veel meer beïnvloeden dan een besnijdenis. Daarbij komt dat besnijdenis vast verankerd is in de geschiedenis, de traditie en het geloof van het Jodendom (en andere religies). Ineens hebben 'moderne geesten' problemen met deze praktijken. Zou daar echt niets anders achter steken?

Wat mij echter het meest verbaast is waarom diezelfde mensen niet protesteren tegen de miljoenen abortussen die ieder jaar doorgevoerd worden in Europa. Dat is toch ook een ingreep in het leven van iemand anders! Een ingreep die oneindig veel verder gaat dan een besnijdenis. Wordt de foetus naar haar of zijn mening gevraagd? Waarom is de kleine ingreep van een besnijdenis zo verschrikkelijk en een dodende abortus niet? Wie mij de logica daarvan kan uitleggen mag het proberen. Het ruikt naar domme selectieve verontwaardiging.

Woorden en daden!

De afgelopen dagen hebben wij nagedacht over waarheid die alleen in en door liefde gecommuniceerd kan worden. En liefde kan alleen maar zichtbaar worden door daden. De verkondiging van het Evangelie mag daarom niet uitsluitend bestaan uit woorden. Het moet een levenshouding zijn. Onze woorden moeten gedragen en bevestigd worden door onze daden.

Ik ken een echtpaar dat, met iedereen die het horen wil, over Jezus spreekt. In hun daden merk je echter niet dat ze de Heer toebehoren. Ja, ik weet dat ik niet mag oordelen, maar ik schrijf het toch maar even op zoals ik het ervaar: het zijn nare, vervelende, drammerige mensen, die geen hand uitsteken als iemand hulp nodig heeft. Zij proberen de waarheid te communiceren zonder dat ze enig interesse hebben voor de 'ontvanger'. Zij communiceren de waarheid zonder liefde. DAT GAAT NIET! Buitenstaanders die naar hun leven kijken rennen weg in plaats dat ze uit jaloersheid tot Jezus getrokken worden.

Eigenlijk zijn het goede prototypen van een uitwas in het christendom, waarin uitsluitend het woord telt en niet de daad. Het is een karikatuur van het christendom, zoals het ook een leugen is als wij geloven dat wij de weg tot God kunnen verdienen door onze goede daden.

Sola fida (door geloof alleen). Jazeker, maar dat geloof heeft alleen maar waarde, en wordt alleen bevestigd, als het zichtbaar wordt in onze daden en in onze werken. Jacobus schreef (2:26): " Zoals het lichaam dood is zonder de ziel, zo is ook geloof zonder daden dood". Dat betekent dat er zonder daden geen geloof is. Zoals er geen waarheid gecommuniceerd kan worden zonder liefde.

Wat is liefde?

Liefde is een abstracte term. Je kunt liefde niet zien, horen of aanraken. Maar je kunt liefde wel ervaren. Liefde, die zich afspeelt in het hart, zal zich altijd naar buiten toe willen manifesteren. Je kunt niet liefhebben in theorie. Je kunt alleen liefhebben in realiteit. Liefde die zich niet uit, bestaat niet. Dat is geen liefde. Je kunt niet tegen iemand zeggen: ik hou van jou, zonder dat die persoon er ook maar iets van merkt. Liefde wordt alleen zichtbaar in daden. Hoe uit liefde zich dan? Op vele verschillende manieren. Paulus zet in 1 Korintiërs 13:4-8a vijftien manifestaties van liefde op een rijtje. Dat rijtje is zeker niet compleet. Het is een aanduiding.

"De liefde is geduldig, de liefde is vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan,  ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze in alles volhardt ze." En dan voegt hij daar aan toe: "De liefde zal nooit vergaan."

De eerste behoefte die ieder mens heeft, is het verlangen naar liefde. De beste manier, nee, de enige manier om iets te betekenen voor andere mensen is door en in liefde. Immers wie kan liefde afwijzen? Wie kan nee zeggen tegen de grootste kracht in dit universum? Niemand.