Het Lichaam van Christus

Op de volgende manier mogen (ja moeten) de gaven van de Geest functioneren binnen het Lichaam van Jezus Christus, binnen de Gemeente: "De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan." (1 Korintiërs 13:4-8a). Als de gaven van de Geest binnen deze context worden uitgeoefend, zal er een fantastische eenheid ontstaan en kan de Gemeente echt opgebouwd worden.

Diezelfde gedachte vinden wij in de brief van Paulus aan de Romeinen. Na het bespreken van de geestelijke gaven (Romeinen 12:6-8) haast Paulus zich om onmiddellijk te wijzen op de noodzaak van de liefde (opwekking tot liefde). Opnieuw volgen enkele verzen die emotioneel zeer geladen zijn. Verzen vol met aanmoedigingen en waarschuwingen. Onze broeder Paulus kende de menselijke natuur heel goed. Hij wist zó goed dat geestelijke gaven (net zo goed als natuurlijke talenten) zó gemakkelijk verdeeldheid kunnen brengen, omdat mensen zo graag meer willen zijn dan anderen. En dat terwijl zowel natuurlijke talenten als ook geestelijke gaven als een geschenk van God komen. We hebben er niets voor hoeven te doen, ze worden aan iedereen afzonderlijk toebedeelt zoals hij wil (1 Korintiërs 12:11b).

Een betere weg!

Onze overdenkingen met betrekking tot geestelijke gaven zijn bijna ten einde. Toch mogen wij niet ophouden waar Paulus doorgaat. Zowel in zijn brief aan de Korintiërs als ook in zijn brief aan de Romeinen heeft Paulus nog iets heel belangrijks toe te voegen over gaven van de Geest.

Iedere christen heeft een verschillende set van gaven ontvangen. Die gaven zijn bedoeld om elkaar aan te vullen zodat binnen de Gemeente het brede scala van diensten aangeboden kan worden. Maar wat gebeurt er als christenen zich laten voorstaan op bepaalde gaven die zij hebben? Wat gebeurt er als christenen hoogmoedig worden en neerkijken op anderen die minder begaafd zijn of gaven hebben die minder belangrijk lijken? Dan gebeurt precies het tegenovergestelde van wat God bedoelt met de gaven. In plaats van eenheid en aanvulling, brengen gaven dan verdeeldheid. In plaats van gezamenlijke kracht en bloei brengen gaven dan pijn en verdriet.

Daarom gaat Paulus na zijn bespreking van de geestelijke gaven in 1 Korintiërs 12 verder en schrijft hij: "Maar eerst wijs ik u een weg die nog voortreffelijker is." (1 kor. 12:31b) Wat volgt, is waarschijnlijk de meest fantastische beschrijving van de liefde die wij in de wereldliteratuur kunnen vinden. In heel krachtige woorden beschrijft Paulus dat al die mooie geestelijke gaven geen enkele waarde hebben als ze niet voortkomen uit en gedragen worden door liefde. De liefde is niet alleen het cement dat alle gaven aan elkaar bindt, maar ook de motor en de kracht van waaruit de gaven kunnen functioneren.

Hoeveel gaven zijn er?

Die vraag is net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag: hoeveel talenten zijn er? De Bijbel pretendeert nergens een volledige opsomming van alle geestelijke gaven te geven. Dit betekent ook dat wij christenen met elkaar van mening mogen verschillen over het aantal geestesgaven. In de vier Bijbelgedeelten die wij samen hebben bestudeerd, hebben wij de volgende groepen van gaven gevonden (1 Korintiërs 12:7-11, 1 Korintiërs 12: 28- 30, Romeinen 12:6-8, Efeziërs 4:11-13):
Inzicht - de gaven van wijsheid en van kennis.
Vertrouwen - de gaven van geloof, genezing en wonderen.
Spreekbuis van God - de gaven van profetie en het onderscheiden van geesten.
Onbekende talen - de gaven van tongen en het vertolken van tongen.
Opbouw van de Gemeente - de gaven van leraren en herders.
Leiden - de gaven van helpen en besturen.
Dienen - de gaven van bemoedigen, geven en barmhartigheid.
Verkondiging - de gaven van apostelen en evangelisten.

Zoals aangegeven, deze vier lijsten van de apostel Paulus zijn zeker niet volledig. Andere extra geestelijke bekwaamheden die mogelijk als geestelijke gaven aangemerkt kunnen worden, zijn bijvoorbeeld:
Gastvrijheid (1 Petrus 4:9).
Het uitdrijven van demonen (Mattheüs 10:1).
Gebed (Jacobus 5:16-18).
Ongehuwd zijn om God te kunnen dienen (1 Korintiërs 7:32-35).
Bereidheid om te lijden voor Christus (Mattheüs 5:10-12).
Vrijwillige armoede om anderen te kunnen helpen (Handelingen 4:32-37).
Creativiteit (Exodus 31:1-11).
Zoals je ziet is de grens tussen natuurlijke talenten en geestelijke gaven soms heel vaag. Dat mag ons niet verwonderen omdat God de gever is van zowel de natuurlijke talenten als ook de geestelijke gaven.

Gaven van de Geest

De afgelopen tijd hebben wij ons bezig gehouden met gedachten over de gaven van de Heilige Geest. Als u studies gemist hebt kunt u ze in mijn blog nalezen. Klik daarvoor op de oranje icoon. Vandaag en morgen wil ik de belangrijkste gedachten uit deze studie samenvatten.

Wat zijn gaven van de Geest?
Gaven zijn geestelijke talenten die iedere christen ontvangt bij de wedergeboorte om dienstbaar te kunnen zijn binnen het Lichaam van Jezus Christus, de Gemeente. Christenen ontvangen verschillende gaven met de bedoeling dat zij elkaar hierin aanvullen. Gaven betekenen vaak extra bekwaamheden op terreinen waar alle christenen sowieso actief horen te zijn en een verantwoording hebben. Evangelisatie bijvoorbeeld is een opdracht die voor alle gelovigen geldt. Christenen met de gave van evangelisatie hebben echter bijzondere begaafdheden wat betreft de verkondiging van het evangelie. Omdat natuurlijke talenten en geestelijke gaven beide door God worden gegeven, zullen wij vaak zien dat natuurlijke talenten en geestelijke gaven in elkaars verlengde liggen.

De gave van herderschap

Evangelisten winnen zielen en brengen nieuwe christenen bij elkaar in (nieuwe) gemeenten. De gave van herderschap die genoemd wordt in Efeziërs 4:11 heeft daar direct mee te maken. Herders nemen na evangelisatie de zorg voor de kudde over. Mensen die deze gave van herderschap hebben, nemen met blijdschap en over langere tijd de verantwoording voor een groep christenen op zich. Het is natuurlijk heel mooi als een predikant deze gave heeft.

Een soort 'taakomschrijving' voor herders vinden wij in 1 Petrus 5:1-4: "Ik doe een beroep op de oudsten onder u. Als uw mede-oudste en als ooggetuige van Christus’ lijden, en omdat ik evenals u zal delen in de luister die binnenkort zal worden geopenbaard, vraag ik u: Hoed Gods kudde waarvoor u de verantwoordelijkheid hebt, houd goed toezicht - niet gedwongen maar vrijwillig, zoals God dat wil, en niet om er zelf beter van te worden maar met belangeloze toewijding. Stel u niet heerszuchtig op tegenover de kudde die aan u is toevertrouwd, maar geef het goede voorbeeld. Dan zult u wanneer de hoogste Herder verschijnt de krans van de luister ontvangen, die nooit verwelkt."

In de apostel Paulus vinden wij de unieke combinatie van beide gaven. Hij had zeker de gave van evangelisatie, maar zijn zorg voor de gemeente maakt duidelijk dat hij ook de gave van herderschap had. Bij zijn dramatische afscheid van de gemeente in Efeze zei hij: "Wees daarom waakzaam en vergeet niet hoe ik ieder van u drie jaar lang dag en nacht onder tranen steeds weer raad heb gegeven." (Handelingen 20:31). En zijn brieven, in het bijzonder de brieven aan Timoteüs, getuigen van het herdershart van deze apostel.

De gave van evangelisatie

Over deze gaven lezen wij in (Efeziërs 4:11). Evangelisten zijn mensen die van God een extra mogelijkheid hebben ontvangen om het Evangelie te communiceren aan hen 'die buiten zijn'. Alle christenen hebben de taak en het voorrecht om in hun eigen omgeving het Evangelie door woorden en daden te laten doorklinken. Sommige christenen hebben echter een extra begaafdheid om grotere groepen mensen aan te spreken. Vaak ging (gaat) deze gave samen met het starten van nieuwe plaatselijke gemeenten. Het boek Handelingen is de evangelisatie-kroniek bij uitstek. Het boek laat zich lezen als een avonturenroman met betrekking tot de verkondiging van het Evangelie en het starten van plaatselijke gemeenten. Als je dat nog nooit hebt gedaan, kan ik je aanraden om Handelingen eens als roman te lezen.

In zijn studieboek 'De gaventest' schrijft Christian Schwarz dat zijn onderzoekingen hebben uitgewezen dat ongeveer tien procent van alle christenen de gave van evangelisatie heeft. Hij pleit ervoor dat gelovigen die deze gave hebben, worden vrijgesteld van andere verantwoordelijkheden, zodat zij zich helemaal kunnen toeleggen op de belangrijke taak van de verkondiging van het Evangelie.

De gave van barmhartigheid

In Romeinen 12:8 worden vier gaven genoemd. "Wie de gave heeft te troosten, moet troosten. Wie iets weggeeft, moet dat zonder bijbedoeling doen. Wie leiding geeft, moet dat doen met volle inzet. Wie barmhartig voor een ander is, moet daarin blijmoedig zijn." Over de gaven van troosten (vermanen), de gaven van geven en de gaven van leiderschap hebben wij het al gehad. Klik op de oranje icon om voorgaande overdenkingen te lezen.

De gave van barmhartigheid is een heel mooie gave die zich richt op de zwakkeren in de samenleving. Deze gave geeft sommige christenen een extra bewogenheid en praktische betrokkenheid bij mensen die sociale noden hebben. Dit is echt een gave van onbaatzuchtige liefde.

Een Bijbels voorbeeld van een vrouw die deze gave had, vinden wij in Handelingen 9:36: "In Joppe woonde een leerlinge die Tabita heette, in onze taal is dat Dorkas. Ze deed veel goeds voor anderen en gaf vaak aalmoezen." Denk bij deze gave ook aan de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan.